Het was oktober vorig jaar, en ik zat stilletjes te gniffelen aan de eettafel. Kort daarvoor had ik een iPad en Apple Pencil aangeschaft; klaar voor mijn digitale tekenavontuur. Het begon best degelijk. Verschillende bloemen en lettersoorten. Totdat er een behaarde flamoes op het scherm prijkte.

Ik koesterde al een tijdje een zekere frustratie richting het maatschappelijke beeld van vrouwen.

Vooral omdat ik zelf al jaren een maatje meer heb. Als jonge twintiger kon ik daar lastig vrede mee hebben. Ik probeerde het ene dieet na het andere. Soms viel ik af. Soms heel veel. Maar altijd kwam ik weer aan. Altijd met een hoger lichaamsgewicht dan daarvoor. Keer op keer vervloekte ik mezelf. Voor de spiegel, terwijl ik mijn adem inhield en een vetrol naar binnen duwde. Olga, verdomme. Dit had je kunnen zijn.

De slanke Olga. Dáár zat de hele wereld op te wachten. Die was zelfverzekerd, vlot, energiek en goed gekleed. In mijn hoofd dartelde ze rond. In strakke kokerrokjes en korte truitjes. Iets te kort, maar dat maakt niet uit. Want een slanke vrouw komt overal mee weg. Verdomme. Mijn compulsieve brein dreef me tot waanzin. Het duurde dan ook niet lang tot er een omslag volgde.

Steeds meer groeide het besef dat ik alleen maar afviel om door anderen geaccepteerd te worden. 

Een belachelijke gedachte. Maar daardoor (helaas) niet minder maatschappelijk gedragen. Nog steeds domineert het beeld van de slanke, gelukkige vrouw. Nog steeds proberen vrouwen dit ‘geluk’ te bereiken. De vloek? Het is nooit goed genoeg. Zelfs de slanke den smacht naar fysieke verbetering. Of het nu gaat om dikker haar of langere benen. Het geluk dat wij onszelf opleggen is onbereikbaar. Dat is duidelijk.

Ik had behoefte aan een flinke dosis body positivity. Oftewel: het op bijna extreme wijze waarderen van je lijf. Je kan immers niet écht gelukkig zijn als je niet van je huidige dikke zelf houdt. Dat wilde ik alle vrouwen – maar vooral de vrouwen met een maatje meer – op creatieve wijze meegeven.

Terug naar de tekentafel. Uiteindelijk creëerde ik een serie van dikke, naakte vrouwen.

Het doel was om een balans te vinden tussen ‘Ik zeg hiermee wat ik wil zeggen‘ en ‘Instagram is hier oké mee‘. Niet veel later was @rosebud.project een feit.

Naast een gepaste hoeveelheid trots, leverde het tekenen van deze voluptueuze figuren mij ook wat nieuwe inzichten op. Inmiddels ben ik ook met dit project weer gestopt (want: veel ideeën en weinig tijd). Toch deel ik graag mijn inzichten.

#1 Instagram heeft een gigantische body positive community

Maar dan ook echt gi-gan-tisch. Van @bodiposipanda tot de Nederlandse @mayralouise. Wat een moordwijven zijn dat. De manier waarop zij – vol trots – hun echte lichamen tonen is werkelijk inspirerend. Nog meer voorbeelden dienen zich aan onder de hasthag #bodypositive. Vetrolletjes, striae (a.k.a. tiger stripes) en ongelijke borsten worden afgewisseld door behaarde benen, acne en de haarziekte alopecia.

2# De openheid van deze mensen vergrootte de waardering voor mezelf

Normaliter zorgde vergelijken voor een tranendal. Nu was ik deelgenoot van de kwetsbaarheid van een ander. De echtheid van een willekeurig lichaam. Ik herkende mezelf erin. En ik voelde me gesteund door een onzichtbare community. Dat gaf me de moed om ook mijn eigen verhaal te delen. The rest is history.

3# De toekomstige versie van mezelf bestaat niet in het nu

Daarom is het essentieel om het meeste van het huidige moment te maken. Ongeacht of je te zwaar of te licht bent. Het verliezen van gewicht is namelijk geen garantie voor zelfliefde. Dat heb ik geprobeerd en aan den lijve ondervonden. Zolang je gezond bent is je gewicht een non-issue.

Opnieuw zit ik te gniffelen aan de eettafel.

Dit keer achter mijn laptop, terwijl ik nogmaals deze blog lees. Nooit eerder publiceerde ik een blog over een behaarde flamoes. Radicale body positivity zit blijkbaar in een klein hoekje.

Olga

Leave A Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *